Creëren met Lege Handen



Geplaatst op 23 februari 2016 11:57
Categorie Leven, leren, werken



Bij de Erasmus Universiteit Rotterdam heb ik in de periode 2010 – 2015 een Wetenschapsknooppunt mogen opbouwen. Een Wetenschapsknooppunt (WK) is een samenwerkingsverband tussen verschillende onderwijsinstellingen en maatschappelijke partners die gezamenlijk verrijkingsprogramma’s bieden voor leerlingen van basis- en voortgezet onderwijs. De universiteit is daarbij ‘leading’ en inhoudelijk gaat het erom leerlingen van 10 – 15 jaar kennis te laten maken met wetenschap en onderzoekend leren. Het is een prachtig project omdat hierin verschillende perspectieven met elkaar verbonden worden in nieuwe programma’s waar jonge leerlingen vervolgens van profiteren. Een mooier doel kun je als projectleider bijna niet hebben; het is een feestje om met dat verhaal ‘de boer op te gaan’.




Mijn handen waren dus niet leeg toen ik startte, ik had een mooi verhaal waar ik zelf enthousiast over was en wat een groter doel diende. Maar meer praktisch gesproken waren mijn handen wel leeg: er was geen enkele structuur binnen de universiteit en bij de (beoogde) partners om hiermee aan de slag te gaan. We mochten (en moesten) het bouwwerk geheel zelf bedenken en inrichten. Ook was ik nieuw binnen de Erasmus Universiteit. Uiteraard werd ik geholpen door ingewijde collega's maar zelf had ik geen enkel netwerk toen ik startte.

Wat ik als grootste bijzonderheid heb ervaren in dit project, is dat er zo veel mensen enthousiast zijn gaan bijdragen, alleen op basis van een klinkend verhaal. Het beeld van de lege handen gaat erover dat we als project geen geld te bieden hadden: de budgetten waren toereikend om de projectorganisatie te financieren maar verder vroegen we van iedereen die geïnteresseerd was, zijn/haar bijdrage belangeloos te leveren. Dat ‘belangeloos' is niet waar; we deden juist erg ons best om belangen aan elkaar te koppelen; als je niet betaald wordt voor wat je doet, moet je een andere goede reden hebben om tijd en energie te investeren.

Langzamerhand kreeg ik er steeds mee plezier in. Ik vond het bevrijdend om niet in termen van geld te denken en te praten. Overal waar ik wam mocht ik een inspirerend verhaal vertellen over de mooie inhoud van het project. Daarna volgde natuurlijk ook gedegen informatie over de projectstructuur, de taken en de volgorde der dingen; niemand wil vrijwillig meewerken aan een chaotisch gebeuren zonder begin of eind. Maar die hele projectstructuur was de onderlegger voor waar het werkelijk om ging: de wil om met elkaar iets moois neer te zetten.




Elke nieuwe ontmoeting werd een sprankelende gebeurtenis: zou het mogelijk zijn om met deze professional de match te maken? In mijn ogen zit daar altijd de essentie van ontwikkeling, van succes: of we de verbinding met elkaar en elkaars doelen weten te maken. Ik ging bij elk gesprek weer op onderzoek uit en had geen vooropgezet plan. Dat wil zeggen, ik had een duidelijk beeld van wat voor participatie we konden gebruiken binnen het project maar ik had geen specifieke verwachting over de bijdrage van mijn gesprekspartner. Dat kan ik iedereen aanbevelen want dat geeft ruimte en vrijheid en die kun je dan besteden aan de ander. Wie heb je voor je? Wat houdt deze persoon bezig? Waar heeft hij/zij verstand van? Wat zijn zijn/haar belangen? Vervolgens vertelde ik het verhaal over het Wetenschapsknooppunt en kon ik gelijk linkjes leggen naar hetgeen ik van mijn gesprekspartner gehoord had. Daarna was het vaak een inkoppertje om de agenda’s te trekken. Ik beschouwde dat altijd als een geschenk – de mensen die ik sprak hadden al een goed gevulde agenda en toch wilden ze meedoen. Ik denk dat juist doordat ik met open mind en lege handen kwam, het voor hen mogelijk was in te stappen met wat ze werkelijk te geven hadden; er was geen enkele dwang en dat werkte bevrijdend voor alle partijen.

Want ook als we geen vervolgafspraken konden maken was er niets aan de hand. We hadden onderzocht of er een gemene deler was en als niet – om wat voor reden dan ook – ging ieder gewoon verder op de eigen weg. Hoe moeilijk kan het zijn? Voor mij zit in deze ervaringen de essentie van het succes van het project. Maar je kunt geen duurzaam project opzetten zonder een goede projectstructuur – inclusief financiële basis - waardoor al die initieel enthousiaste mensen ook op langere termijn hun bijdrage blijven leveren. Meer hierover vindt u in het artikel Duurzame samenwerking opzetten. En voor enige 'best practices' op het gebied van multidisciplinaire samenwerking, klikt u op Multidisciplinair ontwikkelen.




Dit blog delen via:



Blog tags:

Erasmus Universiteit Rotterdam

Wetenschapsknooppunt EUR

Samenwerking opzetten

Lege handen

Project leiden

Verbinding maken

Belangeloos meedoen

Verrijkingsonderwijs

Wetenschap en onderzoekend leren

Leerlingen 10 - 15 jaar

Duurzame samenwerking

Multidisciplinair ontwikkelen



Recente berichten
Kanjers!
17 april 2020 09:27

100 Procent
26 februari 2020 10:02

Plantaardig
1 februari 2020 14:36

Respect (2)
21 november 2019 10:14

Respect (1)
15 november 2019 09:33

Schapendrijven
4 mei 2019 12:27

Blijf op de hoogte
Laat uw e-mailadres achter om op de hoogte te blijven van mijn nieuwe blog berichten.


CategorieŽn
Internationale schakelklas
Huis & haard
Leven, leren, werken
Dialoog
Hond
Zero emission
Stilte
Archief
2019
2018
2017
2016
2015




LoginDeze website is gemaakt door Mooz & Romilan ICT